Kevin Warsh: wittebroodsweken al voorbij.

Hij kon maar een keer een goede eerste indruk maken en daar was de nieuwe Fed-voorzitter, Kevin Warsh, bij zijn aantreden vorige maand vrij goed in gelukt. Hij kreeg de markten vrij vlot aan zijn kant met een al bij al triviale boodschap. De economie en de arbeidsmarkt zijn meer dan ok. Daarom kan de Fed zich toeleggen op haar mandaat van prijsstabiliteit. Hij was zeer formeel. De Fed zal na een te lange periode van te hoge inflatie haar mandaat van prijsstabiliteit honoreren. Korte rentes gingen hoger, de curve werd vlakker. De dollar won. Een motie van vertrouwen. Hij zei wel niet hoe hij dat concreet zou doen. Geen forward guidance. De Fed laat zich leiden door relevant nieuws en zal ook signalen uit de markt voldoende gewicht geven. Die laatste kon daar (natuurlijk) mee leven.

Een maand later. Tijd om te bevestigen. Dat bleek (veel) moelijker dan een goede eerste indruk maken. Door de afwezigheid van strakke ‘forward guidance’ ging die markt met meer onzekerheid dan we onder Powell gewoon waren naar de beslissing. Ze zag een kans van 30% dat de ‘Warsh Fed’ onmiddellijk de daad bij het woord zou voegen. Zo niet werd september als ‘zeker’ ingeprijsd. Kevin Warsh had vooraf een ‘gezonde, open familiediscussie’ in het vooruitzicht gesteld. Die kwam er ook. De Fed hield de rente onveranderd op 3.50%/3.75% maar drie (regionale) gouverneurs stemden om de rente nu al te verhogen. Het communiqué was op een woord na een kopie van de (zeer beperkte) versie van juni. De markt was lichtjes ontgoocheld en die frustratie nam alleen maar toe tijdens de persconferentie.

Die was niet zo kort als sommigen ‘vreesden’. Maar wat moet een gouverneur vertellen die eigenlijk niets (concreet) wil zeggen? Het bleek een probleem. Geen concrete tips over timing? OK. Maar misschien toch een referentiekader dat de markt een ijkpunt geeft over de reactiefunctie van de Fed. Zoiets als de ‘framework guidance’ van de ECB misschien? Ook dat kwam er niet. Warsh noteerde wel dat monetaire condities verstrakt waren (hogere rentes) sinds juni, maar dat was natuurlijk vooral de verdienste van de markt. Die voelde de redernering vastlopen. Die markt gaat het werk (aan het korte einde van de curve) niet alleen blijven doen zonder uiteindelijke rugdekking van de Fed. Het vertrouwen taande. Geldmarkten zien nu zelfs nog maar 65% kans op een verhoging in september. Dit soort vertrouwensverlies in de daadkracht van de Fed, heeft natuurlijk een prijs. Inflatiepremies aan het lange eind van de curve sprongen hoger. De 30-j rente (5.23%) zette het hoogste niveau sinds...2007!! Ook de dollar kreeg een ‘vertrouwenskost’ aangerekend. EUR/USD sprong van 1.139 tot boven 1.145. Een commentaar van president Trump ter ondersteuning van de Fed-voorzitter waarin hij stelde dat Warsh lagere rentes wil, kwam in deze context ook niet echt gelegen.

Het minste wat je kan zeggen is dat Kevin Warsh niet goed gemaneuvreerd heeft of misschien zelfs zijn hand een beetje overspeelde. Er dreigt een dilemma. Als de inflatie en de inflatierisico’s hoog blijven en de markt gelooft niet dat de Fed doortastend genoeg optreedt, zal de druk aan het lange eind van de curve alleen maar toenemen. Het feit dat de markt nu minder/latere verstrakking verdisconteert, dreigt er toe te leiden dat diezelfde Fed ‘gedwongen wordt’ om toch haar engagement te bewijzen. Dit is natuurlijk niet hoe Warsh zich het signaal van de markt voorstelde waar hij meer rekening mee ging houden. U hebt het een beetje moeilijk met deze ‘kringredenering’? Begrijpelijk, maar er is een centrale bankier die nu om dezelfde reden eens in zijn haar krabt. We houden vanaf nu alvast de (Amerikaanse) lange rentes/risicopremies scherp in het oog. Een verdere stijging dreigt voor meer onzekerheid en volatiliteit te zorgen. Dat is toch ook niet wat je wil bereiken met minder ‘forward guidance’.