Britse 30-jarige rente trekt naar hoogste peil sinds 1998
Gevolg van een perfecte storm die niet alleen het VK treft
De Britse 30-jarige rente klom gisteren naar het hoogste niveau in bijna evenveel tijd. De dagtop van 5.78% zagen we het laatst begin 1998. Rentes over de hele curve trokken dinsdag flink hoger in een inhaalbeweging op de olieprijsstijging van de dag voordien. Britse markten waren toen gesloten voor May Day. De 30-jarige rente klokte uiteindelijk uit op 5.74%, nog steeds het hoogste slot sinds 1998.
Hogere rentes op het (ultra)lange eind van de curve zijn het gevolg van een perfecte storm. Dat is trouwens niet alleen voor het VK het geval, al spelen specifieke besognes – zoals het onzekere lot van premier Starmer na de naar verwachting desastreuze lokale verkiezingen morgen – zeker ook een rol. In Europa flirt de Duitse 30-jarige rente met een 15-jarige piek. In de Verenigde Staten nestelde dezelfde looptijd zich onlangs opnieuw boven 5%. De ruk hoger begon met de inflatiecrisis in de nasleep van de pandemie. Dat betekende een structurele breuk met de lage-inflatie-omgeving. In de nieuwe context is inflatie veel volatieler. Centrale banken worden bijgevolg (re)actiever: voorbij is de periode waarin de monetaire koers tot ver in de toekomst werd gecommuniceerd aan zich daarop entende financiële markten. De (rente)markt buffert dat met risicopremies die oplopen in functie van de tijd. Hoe verder op de curve, hoe hoger de risicopremie voor onzekerheid. Maar het gaat veel verder dan inflatie en monetair beleid alleen; Deglobalisering en een verstoorde geopolitieke orde werkt dat proces in de hand. Het (handels)beleid onder de Trump-administratie zaait veel verwarring. En door de isolationistische politiek van de VS moet de rest van het westen steeds meer zelf aan de bak. Nergens komt dat meer naar voor dan op vlak van defensie. Europa (incl. VK) voert een inhaalbeweging uit van meerdere procenten van het bbp. Dat gebeurt op een moment waarop de publieke financiën zelden tot nooit in slechtere staat verkeerden. Daar komt bij dat centrale banken in tegenstelling tot in de lage-inflatie-omgeving niet langer massaal overheidspapier opkopen. Zonder dat (impliciet) vangnet eist de markt nu compensatie voor de toegenomen (krediet)risico’s. Met de recente energieprijsschok neigen (Europese) overheden nu zelfs naar nieuwe ondersteunende maatregelen, of daar nu budgettair ruimte voor is of niet. Het IMF waarschuwde enkele dagen geleden nog om niet dezelfde fout als in 2020 en 2022 (energiecrisis in de nasleep van de Russische invasie) te maken maar stelt vast dat die vraag op een koude steen valt.
Britse dertigjarige rente
