BoE-voorzitter Bailey ‘nuanceert’

Een stagflatiescenario blijft een nachtmerrie voor centrale bankiers. Het is navigeren tussen enerzijds verhinderen dat de energie- en grondstoffeninflatie blijvend uitdijt naar de rest van de economie en tegelijk voorkomen dat onnodig schade wordt aangericht aan groei en tewerkstelling.

Op de vergadering van 19 maart kwam de Bank of England krachtig uit de hoek. Met een unanieme beslissing werd de rente stabiel gehouden op 3.75%. Een maand eerder werd de rente nog ei zo na (4-5 stemming) verlaagd. De verwachting was toen dat inflatie zich dit jaar kort bij 2% zou nestelen. Bij een eerste inschatting van de energieschok in maart kwam de BoE al snel uit bij een mogelijke opstoot tot 3.5% in de zomer. Dat verandert het beeld uiteraard volledig. Zoals veel andere collega’s zette de BOE de boodschap in de markt dat ze indien nodig doortastend zou optreden. Het feit dat ook de traditionele ‘duiven’ binnen het beleidscomité die analyse vervoegden verraste de markt. Die sloeg helemaal om van naar verwachting twee renteverlagingen eind februari naar meer dan drie 25 bpn verhogingen ingeprijsd voor het einde van het jaar na de BoE vergadering van maart.

Boodschap aangekomen. Misschien net iets te goed. In een interview met Reuters gisteren probeerde voorzitter Bailey de balans bij te sturen. De markt heeft uiteraard het recht om haar eigen inschatting maken, maar Bailey vindt dat ze te ver ging. Het is logisch dat een renteverhoging besproken wordt op de vergadering van 30 april. Met de potentiële gevolgen voor de groei en de arbeidsmarkt in het achterhoofd is een ‘voorzorgsverhoging’ mogelijk echter nog niet gewenst. Bailey maakt in dit verband ook een ‘merkwaardig mildere’ analyse over de inflatieverwachtingen. Die dreigen fors op te lopen door hogere energieprijzen. Hij temperde dit met de inschatting dat bedrijven aangeven dat ze relatief weinig ruimte hebben om die hogere kosten door te rekenen. Zoals gezegd, voor een centrale bank blijft het een verhaal van kiezen tussen de pest en de cholera. Het interview bevestigt wel de reputatie van Bailey om al eens van mening te veranderen… In het algemeen marktoptimisme gisteren (dat vanmorgen na de speech van President Trump overigens alweer voorbij is) daalden de Britse rente gisteren forser dan in de VS of de EMU. De markt ziet nu minder dan twee renteverhogingen eind dit jaar.

Zoals veel andere munten heeft het pond op dit ogenblik een uiterst ambigue verhouding met rentes en renteverschillen. In de mate dat stijgende rentes risicopremies en/of speelbal zijn van het (stagflatie gerelateerde) risicosentiment werkt het klassieke concept van ‘rentesteun’ niet of nauwelijks. Ondanks de lagere rentes herstelde het pond gisteren lichtjes door de risk-on (EUR/GBP van 0.8735 naar 0.871), maar dreigt vanmorgen weer onder druk te komen door de globale risk-off. Het monetair startpunt ligt bij de BOE iets anders dan bij de ECB. De Britse beleidsrente is nog lichtjes restrictief. Dat geeft de BOE iets meer ruimte. Als de centrale bank de balans tussen groeibescherming enerzijds en inflatiedoortastendheid anderzijds te veel laat doorslaan in het nadeel van die laatste, maakt dat het pond hoe dan ook kwetsbaarder.