Takaichi gooit haar gewicht in de schaal bij de BoJ

Volgens de Japanse nieuwsorganisatie Mainichi is premier Takaichi ongerust over de gevolgen van eventuele verdere renteverhogingen door de Bank of Japan. Takaichi maakte haar bezorgdheid kenbaar tijdens een onderonsje met BoJ-voorzitter Ueda vorige week. Dat de Japanse geen fan is van hogere beleidsrentes is geen geheim. Ze noemde het idee “stom” in september 2024. Dat was toen in hoedanigheid van parlementslid. Haar soortelijk gewicht nam aanzienlijk toe sinds ze leider van de Liberale Democratische Partij en daardoor Premier van het land werd. De grootste naoorlogse meerderheid ooit die de LDP in de vervroegde verkiezingen van eerder deze maand behaalde, katapulteerde Takaichi naar een hoogtepunt. Als de heavy metal fan zich nú uitlaat over het monetair beleid, dan heeft dat gevolgen voor de markt.

De premier zet vol in op fiscale stimulering om Japan economisch te herlanceren. Dat gebeurt bij voorkeur in een een-tweetje met de Bank of Japan, geïnspireerd door haar voorganger en mentor Shinzo Abe, grondlegger van de Abenomics anno 2012. Het doel van Abe en de regering toen was om de deflatoire spiraal te breken waarbij zowel de fiscale als monetaire autoriteiten het gaspedaal indrukten: het ene stimuleringspakket volgde op het andere terwijl negatieve rentes en obligatieaankopen de norm waren. Anno 2026 zwaait de slinger de andere kant op. Deflatie is niet alleen voorbij, IN-flatie is al jaren meer dan de Bank of Japan zich eigenlijk tot doel stelt (2%). Een stimulerend fiscaal beleid in combinatie met te lage beleidsrentes wakkeren de prijsdruk verder aan. Dus laat de BoJ de gas nu voorzichtig los (met een beleidsrente van amper 0.75% kan je het bezwaarlijk remmen noemen). Takaichi gooit haar gewicht in de schaal om dat normalisatieproces schijnbaar te vertragen dan wel te stoppen en dat valt slecht bij de markt. Dat ze bovendien twee lege zitjes in het BoJ-bestuur kan vullen met kandidaten die naar verwachting haar visie genegen zijn, gooit olie op het vuur.

Langetermijn obligaties dragen een doelwit op de rug. De perceptie van politieke inmenging is altijd nefast voor het vertrouwen van investeerders die zich voor de lange termijn willen engageren (trek hier gerust de parallel met de VS). Voorts spoort een (te) ondersteunend monetair beleid een regering helemaal niet aan tot fiscale verantwoordelijkheid (trek hier gerust de parallel met de rest van de geavanceerde economieën van 2010-2020). Voor Japan, dat al een overheidsschuld torst van meer dan 200% van het bbp, is dat nochtans nodig. Tot slot dreigt inflatie verder op te lopen, wat het rendement van de obligaties uitholt. Investeerders eisen compensatie voor al dat soort toegenomen risico’s onder de vorm van een hogere rente. Het is exact wat vanmorgen gebeurt: op het ultralange eind van de curve (40 jaar) komen er bijna 10 bpn bij. De wittebroodsweken (met renteontspanning) van Takaichi in de nasleep van de verkiezingen zijn mogelijk voorbij. De Japanse yen stond gisteren al onder druk en handelt vanmorgen nabij de slotniveaus van 155.7.