Fed zoekt de zijlijn weer op
Daar zat ze dan, de verzamelde pers. Ongeduldig te schuifelen op de stoel terwijl de kopman van de Amerikaanse centrale bank de eerste beleidsverklaring van het jaar voorlas: “Het comité besloot om de beleidsrente ongewijzigd te la…”. “Ja ja, meneer Powell, wisten we al en daarvoor zijn we hier niet.” Het stond op de gezichten af te lezen.
De aangesneden onderwerpen waren zo naast de kwestie dat het vragenuurtje volgend op Powell’s inleiding in het begin meer weg had van een interview in het betere roddelblad. Het was alsof ze het onderling hadden afgesproken wie welke olifant in de kamer mocht benoemen. Associated Press trapte af: waarom Powell de hoorzitting voor het Hooggerechtshof van zijn collega Lisa Cook bijwoonde? Is dat geen politiek statement? De zaak gaat in se over de bevoegdheid van de president om Fed-raadsleden te ontslaan (en te vervangen door gelijkgezinden). Volgens Powell is het de belangrijkste case in de 113-jarige geschiedenis van de Fed. Daar niét op aanwezig zijn was pas moeilijk om uit te leggen. Kwam vervolgens aan bod: The Wall Street Journal over de dagvaarding van het ministerie van Justitie in het kader van de buitensporige renovatiekosten en Powell’s uitzonderlijk krachtige videoboodschap daarop. Dan Bloomberg. Of Powell aanblijft als gouverneur nadat zijn termijn als voorzitter eindigt (mei)? De Financial Times vroeg vervolgens duiding bij de recente salamicrash van de dollar. Fox Business tot slot polste naar Powell’s opvolger en hoe de overgang er juist zal uitzien. Met “I have nothing for you on that” of een variant daarop viel elk balletje meteen dood. Hup, weg sfeer. Dan maar naar de kern van de zaak. Hit it, Jay.
“Het comité besloot om de beleidsrente ongewijzigd te laten op 3.5%-3.75%.” Dit status quo is het eerste sinds de centrale bank de normalisatiecyclus vorig jaar hervatte met drie opeenvolgende renteverminderingen van september tot in december. Niemand verwachtte echt iets anders gisteren. Niets in de stroom van economische cijfers de afgelopen weken spoorde Fed-beleidsmakers aan tot vervolgactie, behalve Miran (handpop van Trump) en Waller (kandidaat-voorzitter) dan. Het tegendeel is waar. De economische hemel klaarde sinds de laatste beleidsvergadering zichtbaar op en de arbeidsmarkt begint te stabiliseren. De neerwaartse risico’s die aanleiding gaven tot de renteverlagingen vorig jaar nemen af en staan niet meer in de beleidsverklaring vermeld. Opwaartse inflatierisico’s verminderden eveneens. De favoriete graadmeter van de Fed (PCE) steekt boven de 2%-doelstelling uit omwille van eenmalig beschouwde goedereninflatie (tarieven). Prijsdruk in de grotere dienstensector gaat wel de juiste kant op. Anders gezegd: de risicobalans tussen de twee mandaten (prijsstabiliteit, maximale tewerkstelling) herstelt zich, al wilde Powell dat niet expliciet zo zeggen. Die situatie laat de centrale bank een nieuw verblijf aan de zijlijn toe. Enkel wanneer de cijfers daarom vragen, komt de Fed weer in actie. De kans bestaat dat er geen renteverlagingen meer komen van een Fed onder de vleugels van Powell.
Voor de financiële markten had de vergadering weinig nieuws in petto, getuige de zeer beperkte reactie. Voor Amerikaanse activa, de dollar in het bijzonder, spelen momenteel overigens veel belangrijkere (geo-) politieke motieven. Bovendien gingen beleggers in de aanloop al sowieso uit van een verlengd status quo in maart en april. Gisteren bracht bevestiging. Juni is een dubbeltje op zijn kant. Het is de eerste vergadering onder de door Trump aangestelde opvolger van Powell.
Marktverwachtingen Fed-beleidsrente: volgende vermindering niet meer onder de vleugels van Powell
