Zwitserse frank zet stapje terug.

Er is dezer dagen veel te doen over centrale bankiers die het regime van ‘forward guidance’ achter zich laten. Communicatie over het toekomstig beleid is niet langer een belangrijk instrument waarmee monetaire beleidsmakers de markten sturen, zoals dat onder meer in de pre-corona periode het geval was. We evolueren naar een situatie van ‘spreken is zilver, zwijgen goud’. In een onzekere, snel wijzigende context, kan je niet veel winnen met je op voorhand te engageren. Zo moeten we vandaag tot de effectieve beleidsaankondiging van de Fed wachten om te weten wat de Fed onder voorzitter Warsh echt in zijn schild voert.

Een centrale bank die altijd al karig is geweest met informatie over haar beleidsintenties is de Zwitserse centrale bank (SNB). Elke hint over het beleid wordt door de markt dan ook gretig opgepikt. Begin deze week kreeg zelfs niet-officiële communicatie (een rapport van Bloomberg, refererend naar de klassieke ‘betrouwbare bronnen’ die uiteraard niets mogen zeggen) toch wel wat aandacht. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de SNB het niet erg vond. Moeten we ze misschien zelfs verdenken van wat ‘informele guidance’/marktsturing?

Het Bloomberg rapport gaf aan dat het intern debat binnen de SNB evolueert in de richting van een scenario waarbij de bank de rente onveranderd kan houden op 0.0% tot eind 2027. In de huidige context is dat wel een heel lange periode. Toegegeven, de Zwitserse inflatie blijft laag en duidelijk binnen de 0%-2.0% doelzone die de SNB ziet als prijsstabiliteit. Inflatie was 0.5% j/j in juni. Kerninflatie was zelfs maar 0.3%. In haar vooruitzichten n.a.v.de juni-vergadering voorzag de SNB ook een blijvend lage inflatie van 0.6% dit en volgend jaar en 0.7% in 2028. Toch ging de markt ervan uit dat de bank de rente eventueel eind dit jaar (60% verdisconteerd) of ten laatste in maart 2027 met 25 bpn zou optrekken. Die verwachting is na het rapport achteruit geduwd (uitstel tot midden 2027). In juni bevestigde de bank ook haar blijvende bereidheid om in te grijpen in de wisselmarkt als de frank te sterk zou worden en de inflatie daardoor te laag zou houden. In het eerste kwartaal, aan de start van de Irancrisis, gebeurde dat ook (SNB intervenieerde voor +/- CHF 4.0 mld).

Ondertussen vallen de dominosteentjes wel in de richting dit de SNB wil. Van een dieptepunt (top voor de frank) nabij EUR/CHF 0.90 in maart noteert de EUR/CHF combinatie nu 0.933. De verzwakking van de frank zet zich ook na de berichten deze week door. In een context waar de markt verwacht dat de ECB en andere (grote) centrale banken de rente mogelijk zullen (moeten) verhogen om inflatie onder controle te houden, loopt het renteverschil op in het nadeel van de frank. Toegeven, vanuit economisch oogpunt is ook de reële rente belangrijk, maar ook die ziet er voor de frank niet echt riant uit. Gezien de onzekere geopolitieke situatie kan de vraag naar veilig-haven activa zoals de Zwitserse frank altijd opflakkeren. Als die onzekerheid zich onder andere vertaalt in hoge energieprijzen is het nog maar de vraag of de frank dan vooraan in de rij staat als eventuele vluchtmunt.
 
Op langere termijn wijzen de economische fundamenten (lage inflatie, sterke externe positie) nog altijd op een trendmatige stijging van de frank. Op kort termijn heeft de SNB het wel klaargespeeld om het risico van een ongewenst te sterk frank af te wenden. Zoals de kaarten nu liggen kan deze ‘momentumcorrectie’ nog wat verder gaan.