Een akkoord! En nu?
Deze week kondigde zich al aan als zeer druk met rentebeslissingen van de Bank of Japan (morgen) de Fed (eerste met Kevin Warsh aan het hoofd, woensdag) en de Bank of England donderdag, samen met nog verschillende kleinere centrale banken. Vanmorgen werden de kaarten nog eens flink door elkaar geschud. Er is een interim-akkoord tussen de VS en Iran! Na nog maar eens een weekend met chaotische communicatie bevestigen beiden dat ze vrijdag in Genève een raamakkoord onderteken om de oorlog te beëindigen.
Dat valt uiteraard alleen maar toe te juichen en dat doen de markten vanmorgen ook. Alle risicopremies zakken. De barometer bij uitstek, de prijs voor een vat ruwe Brent-olie, zakt verder tot $83 per vat. Midden mei schreven we nog $110+. Amerikaanse en Europese rentes namen eind vorige week al een voorschot op ‘een oplossing’, maar dalen toch bijkomend tot 6 bpn, vooral aan het korte eind van de curve. Beurzen “kunnen niet anders” dan verder stijgen. De EuroStoxx50 klokte vrijdag al af op een recordniveau en zet zijn opmars verder (+ 1.2%). De dollar, recent sterk gecorreleerd met de olieprijs, verliest wat terrein, al is de winst van munten zoals de euro (EUR/USD 1.16) of de yen (USD/JPY 160.1) verre van spectaculair. Eens te meer luidt de vraag: What’s next?
Daarvoor kijken we in de eerste plaats naar de uitrol van het akkoord tussen de VS en Iran. Daar zijn nog wel wat mogelijke losse eindjes. Een tekst is nog niet vrijgegeven, maar het interimakkoord zou onder meer inhouden dat de Straat van Hormuz vanaf vrijdag wordt vrijgemaakt (zowel door Iran als de VS). Het staakt-het-vuren wordt met 60 dagen verlengd en gedurende die periode zou Iran geen restricties of tolheffingen hanteren in de straat van Hormuz. Na de ondertekening, wordt verder onderhandeld over het Iraanse nucleaire programma. De vooruitgang bepaalt dan of/in welke mate sancties tegen Iran worden opgegeven en bevroren tegoeden eventueel worden vrijgegeven. Iran benadrukt dat het akkoord ook oproept tot het einde van het conflict in Libanon. Het minste wat je kan zeggen is dat enkele binaire factoren die de voorbije maanden voor onenigheid en marktturbulentie zorgden, niet helemaal zijn uitgeklaard/opgelost.
Een antwoord op de “What’s next”-vraag is in essentie altijd een afweging van wat je verwacht maar minstens even veel van wat al is verdisconteerd. Wat het eerste betreft hoef je geen pessimist te zijn om toch nog minstens met wat mogelijke hobbels rekening te houden op weg naar een definitief akkoord. Van “hopen op een akkoord” gaat het naar “hopen dat het akkoord niet ontspoort”. Op de vraag wat is al verdisconteerd, hebben we de indruk dat onder meer de Europese rentemarkt recent niet echt uitging van een rampscenario. Na de verdere herpositionering vanmorgen, houdt de Europese geldmarkt met net iets meer dan één bijkomende renteverhoging (+25 bpn) rekening in het najaar. Zowel markten als centrale banken zullen de volgende dagen, weken en maanden een nieuwe inschatting moeten maken over hoe de politieke en economische dominosteentjes vallen. We gaan een beetje omgekeerd redenen: als vooral de inflatiecijfers de volgende maanden zo uitkomen dat één bijkomende ECB-renteverhoging volstaat, dan komen we wel héél vlot weg met de (inflatie)impact van de Iran-oorlog.
EMU 2-j swap: ontspanning binnen bestaande band.
