SNB: een duidelijk kader en een vleugje tactiek
Het zal u misschien verbazen (of juist niet), maar de Zwitserse inflatie bleef ook in april laag. De algemene CPI “versnelde” tot 0.3% m/m en 0.6% j/j, vooral door de olieprijsschok. Onderliggende kerninflatie daalde van 0.4% j/j tot 0.3%. Inflatie blijft hiermee wel weg van de 0%-deflatiegrens waar ze begin dit jaar nog dreigde door te vallen. Inflatie, te lage inflatie, deflatie, de voordelen (en/of nadelen?) van een (te?) sterke Zwitserse frank; het blijft een moeilijke matrix. Voor markten én voor de Zwitserse centrale bank (SNB). We proberen de knoop te ontwarren.
Het businessmodel van de SNB wijkt af van veel andere landen. Ze definieert prijsstabiliteit als inflatie tussen 0% en 2%. Afgezien van een corona-opstoot richting 3.5%, had de SNB na de financiële crisis van 2008-2009 vooral werk met het verdedigen van de ondergrens. Een structureel stijgende, sterke munt flankeerde lage inflatie. Zonder ontsporingen (CHF te snel te sterk) heeft het model voordelen voor iedereen. De consument geniet van een sterke koopkracht, inclusief goedkope import. Voor bedrijven is de sterke frank niet per se slecht. Hun competitiviteit wordt ondersteund door lage binnenlandse kostendruk. Zij betalen ook een relatief lage prijs, bijvoorbeeld voor ingevoerde grondstoffen. En een lage rente. Het hoge handelsoverschot toont dat het model werkt. In economisch jargon: een sterke ruilvoet en een reële effectieve wisselkoers die de vraag niet per se in de weg staat. Dit model legt ook een economische basis voor een rol als veilige haven voor de munt. Als investeerder krijg je een stevige onderbouw voor je investering: een in principe structureel stijgende munt. Vooral particuliere investeerders zien de Zwitserse frank als “store of value”. Voor grote partijen die marktliquiditeit en/of een grote obligatiemarkt zoeken, is die rol veel minder evident.
Terug naar de actualiteit. De frank was al historisch sterk in de aanloop naar de Irancrisis. Risicoaversie duwde EUR/CHF naar de 0.90 grens. “Trop is te veel”, oordeelde de SNB. Tijd om naast economisch ook even tactisch te denken. Officieel dreigde de sterke frank inflatie te laag te duwen. Dan zijn wisselkoersinterventies te verantwoorden om deflatie te vermijden. In de praktijk natuurlijk ook om de export niet al te fors te schaden. Zelfs een (te) sterke frank is niet bij machte om hogere olie- en grondstoffenprijzen op te vangen. Sinds maart zette de SNB een scherpe retoriek over interventies in de markt om de frank in toom te houden. Er zijn vermoedens dat de SNB ook effectief CHF verkocht, al krijgen we de data ter zake pas eind juni.
En nu? Hoewel de huidige (externe) prijsstijging de economie niet helpt, smoort ze wel het debat over een eventuele terugkeer tot een negatieve beleidsrente in de kiem. In haar vooruitzichten van maart zag de SNB inflatie over de periode 2025-28 op 0.5%-0.6%. Zelfs in geval van een opwaartse bijstelling, hoeft de SNB de rente niet direct te verhogen. Als andere centrale banken zoals de ECB dat wel (moeten) doen, verliest de CHF wat relatieve rentesteun. Samen met een sterk signaal dat de SNB bereid blijft om te interveniëren, kan dit EUR/CHF boven de kaap van 0.90 houden. Niets is zeker in deze tijden, maar voorlopig zien we weinig indicatie dat het model van een “op termijn” structureel sterke Zwitserse munt moet veranderen.
EUR/CHF: SNB probeert 0.90 grens te verdedigen
