Heet standje krijgt geen vervolg

Het panelgesprek en tevens hoogtepunt van de jaarlijkse ECB-conferentie in het Portugese Sintra was nog geen vijf minuten ver of er vloog al een liefdesbetuiging over het podium. ECB-voorzitster Lagarde pareerde de openingsvraag – rechttoe, rechtaan: gaat de ECB de rente nog eens verhogen? – met een betoog tegen “forward guidance”. Kersvers Fed-topman Warsh, koele minnaar van het communicatiebeleid van de centrale bank trakteerde Lagarde op een “I love you” die net niet beantwoord werd met een French kiss. Wie dacht dat daarmee de toon was gezet voor een vurig debat vol sappige quotes kwam bedrogen uit. Ongetwijfeld bewaard voor achter de coulissen.

Lagarde leek al even op afscheidstournée door te openen met een spijtbetuiging. Dat de ECB vier jaar geleden te midden van inflatiecrisis gevangen zat in het keurslijf van forward guidance. Erfenis van 15 jaar lang groei-stimulerend, crisis-afwerend monetair beleid. Om niet te choqueren kon de eeuwige belofte niet zomaar gebroken worden. De achilleshiel van toen is na de strategische audit van vorig jaar de ruggengraat van het ECB-beleid geworden. Weg “forward guidance”, welkom “framework guidance”. Een pluim op de eigen hoed voor het parcours van de voorbije maanden. De markt meteen op de hoogte gebracht van de reactiefunctie in verschillende scenario’s. Diezelfde markt haar eigen inschatting laten maken op basis van de duur/intensiteit van de aanbodschok en het effect op de economie/inflatie. In dit geval financiële (markt)condities van in het begin de facto verstrakt en zo als centrale bank tijd gekocht om de cijfers af te wachten. Uiteindelijk marktverwachtingen gevalideerd met een renteverhoging in juni omwille van oplopende inflatie, kerninflatie en inflatieverwachtingen. Het raamwerk staat nog steeds en een nieuwe evaluatie/validatie wacht in september. Na het interim-akkoord tussen de VS en Iran en het full-circlemoment op de oliemarkt ($70/vat voor Brent ruwe olie) nam de tijdsdruk (juli-vergadering) af en liggen de risico’s opnieuw iets meer in balans.

De entente tussen economische cijfers, marktverwachtingen en monetair beleid is waar Fed-voorzitter Warsh hardop van droomt. Hij wil de stem van centrale bankiers in het debat tot een minimum beperken. Voor de sensatieverslaafde pers had hij goed nieuws. “We zien elkaar binnen zes weken” (na afloop eerste persconferentie) werd “we vergaderen opnieuw binnen vier weken”. De enige slipper kwam in de vaststelling dat inflatierisico’s en inflatieverwachtingen de voorbije weken afnamen.

Daarna nam het debat omzwervingen naar artificiële intelligentie (al dan niet inflatoir), bredere systeemrisico’s (private en publieke krediethefbomen, waarderingen) en het balansbeleid. Er was eensgezindheid over de nood aan een verdere omkeer van het (te) gulle liquiditeitsbeleid in het vorige decennium. BoE-voorzitter Bailey kreeg de lachers op zijn hand met zelfspot –“nooit content” over kritiek aan zijn adres voor enerzijds te veel obligaties te kopen en ze anderzijds te snel terug te verkopen (na afloop Truss-Kwarteng crisis).

Afronden deden ze in Sintra met een bliksemronde. Over enerzijds meest relevante en anderzijds meest misleidende economische informatiebron. We weerhouden van elke categorie één. Fed-voorzitter Warsh kijkt vooruit. Hij wil dat de Fed binnen een jaar tijd breekt met de huidige, verouderde enquêtes die al achterhaald zijn op het ogenblik van publicatie maar wel nog steeds de basis vormen van het beslissingsproces. Hij hoopt op een flitsend, baanbrekend real-time dashboard dat dient als dagelijkse vinger aan de pols. Bailey – tongue-in-cheek - had dan weer een goede suggestie voor beste dwaalspoor: forwardcurves voor olie- en gasprijzen.